تاریخ خبر: // کد خبر: 102046 // // // //


فرآیند مقررات زدایی صنعت هوانوردی چین

قبل از 1948 حمل و نقل هوایی بشدت به نیازهای نظامی وایسته بود، و فرودگاه های سیویل در واقع بازسازی شده فرودگاه های نظامی توسط ایرلاین ها و دولت های محلی بودند. از زمان اصلاحات اقتصادی 1978 چین، CAAC شروع به اقداماتی در جهت تغییر نحوه مقررات گذاری صنعت ایرلاین نمود. مقررات زدایی بر ورود به بازار ، خروج از بازار، سرمایه گذاری خصوصی/خارجی، قیمت گذاری، و ادغام ها مهمترین خصوصیات این دوره هستند.


فرآیند مقررات زدایی صنعت هوانوردی چین

◊ دوره مقررات سختگیرانه (قبل از 1978)

قبل از 1948 حمل و نقل هوایی بشدت به نیازهای نظامی وایسته بود، و فرودگاه های سیویل در واقع بازسازی شده فرودگاه های نظامی توسط ایرلاین ها و دولت های محلی بودند. بیشتر ایرلاین ها توسط دولت کنترل میشدند بجز ساوت وست که مستقل از دولت بود. مدت کوتاهی پس از تاسیس جمهوری خلق چین (PRC) در 1949، اداره هوانوردی سیویل چین CAAC ایجاد شد و تحت کمیسیون نظامی مرکزی تا 1954 فعالیت نمود. حمل و نقل هوایی تا 1978 بصورت نیمه نظامی زیر نظر CAAC و در همکاری با نیروی هوایی اداره می شد. پیرو سیستم هوانوردی شوروی سابق، CAAC مسئول برنامه ریزی، ساخت و عملیاتی کردن فرودگاه ها و مسیرهای هوایی بود. تمامی ایرلاین ها و پروازها بصورت مرکزی و تحت مقررات شدید کنترل می شدند.

◊ دوران گذار 1979-1987

از زمان اصلاحات اقتصادی 1978 چین، CAAC شروع به اقداماتی در جهت تغییر نحوه مقررات گذاری صنعت ایرلاین نمود. در 1980 سازمان CAAC از ارتش مستقل شد و اقدامات اصلاحی بسیاری را به مرحله اجرا گذاشت از جمله جداسازی مدیریت ایرلاین ها , فرودگاه ها و اداره مرکزی CAAC ، تبدیل ایرلاین ها به شرکت های سود محور،، مجاز کردن دولت های محلی به عملیاتی کردن ایرلاین های خود و تشویق رقابت. در 1987 شش ایرلاین با مالکیت دولتی (ایر چاینا، چاینا ایسترن، چاینا ساوترن، چاینا ساوت وست، چاینا نورث وست، و چاینا نورترن) تاسیس شدند. همچنان CAAC بعنوان مقررات گذار صنعت حمل و نقل هوایی و مدیریت فرودگاه ها، ایرلاین ها و سایر سرویس های هوایی باقی ماند.

◊ ادغام و خصوصی سازی های دولتی 1988-2004

مقررات زدایی بر ورود به بازار ، خروج از بازار، سرمایه گذاری خصوصی/خارجی، قیمت گذاری، و ادغام ها مهمترین خصوصیات این دوره هستند. از اواسط دهه 1980 تا اوایل دهه 1990، ایرلاین های با بودجه دولت های محلی و بخش خصوصی مجاز به ورود به بازار حمل و نقل تجاری شدند. بعلاوه سرمایه خارجی نیز اجازه ورود به ایرلاین ها و فرودگاه را پیدا نمود (1994). در 1997 سازمان CAAC مقررات زدایی از قیمت گذاری را با تشویق ایرلاین ها به انجام تبعیض قیمتی (price discrimination) جهت بهبود بازده آغاز نمود.

در 1997-1999 بحران اقتصادی آسیا و تجدیدساختار اقتصاد داخلی چین منجر به افول حمل و نقل هوایی چین شد، که بسیاری ایرلاین ها با کاهش تقاضا، رقابت شدید، و افزایش نسبت بدهی به دارایی روبرو شدند. CAAC از ادغام ایرلاین ها جهت ایجاد ایرلاین ها کارآتر حمایت نمود که بتوانند از مزیت مقیاس (economies of scale) استفاده کنند. در این مرحله تمام ایرلاین های با مالکیت دولتی بین سه گروه ایرلاین تقسیم شدند (2002). بیشتر ایرلاین های ادغامی در این مرحله کد و برند یاتای خود را ساقط کرده و هویت شان با کد های CA (ایر چاینا)، CZ (چاینا ساوترن) و MU (چاینا ایسترن) تعویض شدند.

بعلاوه CAAC انتقال مالکیت و مدیریت تمام فرودگاه ها (بجز پکن و تبت) به دولت های محلی را تا 2004 در فرابندی بنام بومی سازی فرودگاه به پایان رساند. این برنامه انگیزه بیشتری برای سرمایه گذاری خصوصی برای ساخت و بهبود فرودگاه بوجود اورد، و فرودگاه ها را از نظر مالی کاراتر و پاسخگوتر نمود. در این مرحله ادغام های دولتی تحت دستورالعمل های CAAC انجام شد که بسیار متفاوت از مقررات زدایی در ایالات متحده و سریعتر از آن بود.

در 2005، CAAC بخش هوانوردی سیویل خود را به روی سرمایه گذاران خصوصی باز نمود و تعدادایرلاین های خصوصی بسرعت رشد نمود. این باز کردن فضا به مقامات محلی اجازه تاسیس ایرلاین های خودشان جهت حذب سرمایه گذاری را میداد. بنابراین استارت آپ های جدید با مالکیت مشترک شرکت های با مالکیت دولت های محلی و همینطور سه ایرلاین بزرگ دولتی تاسیس شدند. مثلا ایرلاین چانگ گینگ در 2007 مشترکا توسط چاینا ساوترن و شرکت سرمایه گذاری و توسعه شهرداری چانگ گینگ تاسیس شد. ایرلاین های Dalian Air و Tianjin Air هم در مالکیت مشترک دولت محلی و یکی از سه ایرلاین بزرگ هستند. بیشتر تازه واردها هدف اتصال به ایرلاین های موجود را دنبال می کردند.

از 2007، CAAC میزان صدور مجوز برای ایرلاین های جدید را کاهش داده است که پاسخی به رشد سریع ایرلاین ها و خصوصا نگرانی در مورد ایمنی هوانوردی است. چین چک های ایمنی را پس از سانحه سقوط جت Henan Airlines در Yichun در 2010 آغاز نمود.

ادغام های بازار محور به دو دلیل همچنان ادامه دارد. بعضی ایرلاین های خصوصی بدلیل بحران مالی 2007-2008 با ورشکستگی مواجه بودند، و دوم سه ایرلاین بزرگ دولتی بازار خود را با تملیک ایرلاین های محلی/خصوصی گسترش داده اند. مثلا ایرچاینا بیشتر سهام Shenzhen Airlines را در سال 2010 خرید و چاینا ایسترن در 2010 ایرلاین Shanghai Airline را تملیک نمود. هدف اولی گسترش پوشش بازار به نواحی مختلف، و دلیل دومی کاهش رقابت بود.

◊ اثر رقابتی

از 1994 تا 2012 از میزان مونوپولیستیک بودن بیشتر مسیرها و فرودگاه ها کاسته شده است. در عین حال درصد مسیرها و فرودگاه هایی که از حداقل سه ایرلاین سرویس میگیرند بشدت افزایش یافته است. همچنین جغرافیای رقابت نیز تغییر کرده است. در 1994 بالاترین رقابت در فرودگاه های شهرهای پکن، گوانگژو، و شن ژن بودند اما تا 2012 فرودگاه های چانگ کینگ، هانژو، و چنگدو حائز این مقام شدند. در مقایسه فرودگاهی اصلی و فرعی، سه ایرلاین بزرگ دولتی استفاده خود از 20 فرودگاه اصلی را از 43.3% در 1994 به 74.4% در 2012 افزایش دادند. در مقابل فعالیت ایرلاین های با مالکیت محلی و خصوصی در فرودگاه های فرعی از 33.9% در 2004 به 68% در 2012 رسیده است.

“مسعود علیمحمدی”

با اندکی تلخیص و اضافت برگرفته از کانال تلگرامی خلبان عیسی خان اشتوداخ، https://t.me/Ashuodakh/77-79

 

به نظر من !!!
برچسب های خبر: ,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

آخرین اخبار

پربازدید


آتا


آسمان


اترک


ايرتور

پويا


تابان


زاگرس


سپهران


ساها


قشم


کاسپين


کيش


ماهان


معراج


نفت


هما

ایران ایر تور

آرشیو

آتا

آرشیو

آسمان

آرشیو

اترک

آرشیو

نفت

آرشیو

تابان

آرشیو

زاگرس

آرشیو

ساها، سپهران

آرشیو

قشم

آرشیو

کاسپین

آرشیو

کیش ایر

آرشیو

ماهان

آرشیو

معراج

آرشیو

هما

آرشیو

سایر ایرلاین ها

آرشیو

ایرلاین های خارجی

آرشیو